Nie jestem dobra...

"O nie, świat to przerażające miejsce, teraz obudziełeś demona... we mnie..."
[Disturbed - Down With The Sickness]

Żyją gdzieś na świecie ci szczęśliwi ludzie, którzy mogą być siebie pewni, zawsze. Ci, którzy wiedzą, że nawet w sytuacji ekstremalnej postąpią tak, jak powinni postąpić. Że są dobrzy, po prostu. Ja do nich nie należę.
Nie jestem dobra. Dziwnie zabrzmią te słowa w ustach kogoś takiego jak ja... Na codzień zwyczajna i raczej w porządku - tak można by mnie określić. Zachowuję się jak dobra dziewczynka. Rozsądna, spokojna, nie piję, nie palę, nie umawiam się z podejrzanymi typami, nie zawalam szkoły... Ale czasem przerażają mnie moje własne myśli. Zdarza mi się sądzić, że byłabym w stanie postąpić źle - świadomie i bez wyrzutów.
Kiedy czytam czasem książkę, oglądam film instynktownie staję po stronie 'tego złego'. Zło wydaje mi się silne, pociągające i dumne. Dobro ginie w jego blasku. I pamiętam scenkę z dzieciństwa – kiedy koleżanki bawiły się w ‘Wojowniczki Dobra’ ja wolałam być złą królową... Dlaczego? Nie wiem.
I boję się, że kiedy stanę w sytuacji kryzysowej to wybiorę źle... mając z tego satysfakcję.
Ktoś mnie rozumie?

Rysunku nie ma (będzie następnym razem, może), ale za to nota bardzo osobista dla mnie. Na codzień nie lubię się "odkrywać".
Pozdrawiam,