Szczęście?

Szczęście? A cóż to właściwie jest? Abstrakcyjna wartość, słowo określające coś, czego naprawdę nie ma, nieosiągalne marzenie?
Ostatnio uświadomiłam sobie, że jestem szczęśliwa. Tak, wiem że to brzmi wręcz hiperoptymistycznie i przesadnie, ale tak chyba jest.
Mam swoje problemy i chyba każdy ma.
Ale mam też dach nad głową, w miarę spokojne życie, świetne koleżanki i wspaniałych rodziców, bo choć się z nimi wiecznie kłócę, to wiem że mogę ich po prosić zawsze o pomoc. Mam wiele, a spora część populacji światowej nie może nawet o tym marzyć... Podobnie przedstawia się sytuacja u większości moich znajomych. A jednak oni wciąż narzekają, porównując się z tymi, którzy mają jeszcze lepiej.
Dlaczego człowiek zawsze szuka rzeczy nie osiągalnych, zamiast cieszyć się z tego, co ma?

[akwarela sprzed paru dni. tekst mój]

Wybaczcie że znów dawno nie pisałam. Byłam zajęta sprawami szkolnymi, bo w końcu koniec roku się zbilża i czas popoprawiać oceny.

Pozdrawiam,