I po wycieczce...

Tak, tak wróciłam z wycieczki. Gdyby nie deszcz, grad, zimno i pamiątka w postaci kataru, byłoby naprawdę wspaniale. Mam nadzieję, że i Wam miło minęły ostatnie dni.

"Ojej... słyszeliście, że mamy śniadanie o 9? A ja w domu zawsze wstaję później!"
"Rany, w tym pokoju nie ma telewizora, a ja codziennie, zawsze oglądam serial..."
"Kompot do obiadu? A ja zawsze piję herbatę, co to ma być..."
"Ale jestem zmęczona... a jutro do szkoły, jak ja sobie teraz wszystko ułożę, zawsze chodzę wcześniej spać..."
Takie i podobne słowa padały z ust moich klasowych koleżanek. Krótka, bo zaledwie trzydniowa wycieczka wywróciła życie niektórych do góry nogami tylko dlatego, że nie była taka jak ich ustalone, domowe życie...
Żyjemy według planu, ustalonego schematu. Jesteśmy do niego tak przyzwyczajeni, że drobne zmiany wydają się zaburzać cały ład życia.
Wstajemy rano, śniadanie, szkoła, obiad, obowiązki, rozrywka, kolacja, sen i w kółko...
Mylę się? Może. Ale uważam, że czasem warto zaszaleć, oderwać się, zrobić coś innego.

Może ta notka jest powtórką poprzedniej, tylko innymi słowami. Nie mogłam się jednak powstrzymać. Pozdrawiam,